O sábado estiven limpando e ordenando o taller, facendo sitio e deixando todo un pouquiño máis cómodo para comezar novos proxectos. Hai que ver a cantidade de cousas qeu gardamos por non querer desfacernos delas e total non van servir para máis. Eu son de acumular, tirar pouco, pero esta vez pechei os ollos e conseguín liberarme un pouco.No fondo deixei un espazo limpo (relativamente) para poder traballar co papel, gardar as estampas e nunha vitrina os libros. Tamén e onde está a cámara para insolar os fotopolímeros.
A vitrina quedou moi fermosa. Xa non tiña sitio arriba, na casa. É o primeiro moble que merquei a primeira vez que vivín soa e dende aquela sempre me acompañou en todas as miñas mudanzas, non sei como tanto aguanta, así que agora está coas cousas que máis me gustan.
Debaixo do tórculo Xacobe me fixo varios estantes, así que agora podo gardar ahí os fieltros, algúns grabados para reciclar, carpetiñas e que sei eu cantas cousas máis.
Tamén me construíu este maravilloso fregadeiro (sen unha punta) que en calquera taller de gavado é algo imprescindible. Non é máis que un prato de ducha sobre unha estructura de madeira. Debaixo hai sitio para gardar as cubetas e os productos de limpeza.
E entre o planeiro e o fregadeiro hai unha mesiña cunha prensa pequeniña que merquei hai tempo no rastro de Madrid e, aproveitando uns soportes para pipetas que rescatei do lixo na miña facultade podo colocar as miñas gubias, puntas, limas... Tamén salvei unhas fermosísimas caixas de madeira que tiven tratar un pouco contra a carcoma, pero ahí están. E como hai que aproveitar todos os espazos, nesa mesa colguei unha rexa (tamén do lixo de Madrid), na que colgo os rodillos.
Non poden faltar as tintas, sales, aceites, barnices, ácidos... e todos eses sólidos e líquidos sin os que non se pode cociñar nun taller de gravado. Todo iso vai, ben ordenadiño, nuns anaqueis que merquei en Ikea. E digo ben ordenadiño pporqeu se non se ten así, non cabe nada, son moitas cousas as necesarias para facer un gravado.
E, como non, a mesa, tal vez demasiado grande para o taller pero que sempre encho. O bó que ten é que leva rodas e podo movela par onde queira en cada momento. Tamén ten estantes e neles gardo matrices vellas, matrices novas, caixóns cos trapos e tarlatanas, óleos e acrílicos...
Xa case pegadiña á porta, para que teña luz suficiente hai un pequeno pupitre de madeira, deses que se utilizaban nas escolas rurais de Galicia e, parece ser que do mundo enteiro porque Ali Ali dí que é igualiño ao que el tiña en Siria de neno. Foi un agasallo de Manoel e María para Violeta e que ten alí, co seu cabalete ao lado, para poder pintar xuntas, así que agora é un taller compartido.
