O laberinto de Ariadna

Moby Dyck, o meu andante

2011-12-19T15:41:00.006+07:00

Este sábado houbo unha festa en na tenda de iluminación Lledó (A Coruña), con motivo do primeiro ano de "Andante", proxecto creado por Ramón Álvarez e que xa moveu a unha chea de artistas. Alá quedou exposta entre tantos fermosos andantes, reptantes, nadantes, voantes... a miña horma, Moby Dyck. Está feito con pasta de papel a partir da horma de madeira e con gravado. As fotos, como non, De Xacobe Meléndrez, o meu fotógrafo favorito :-)

Escultura en proceso

2011-12-13T15:35:00.004+07:00

Deixo aquí esta peza en barro que está case lista para preparar o molde, feita no taller de Iria Rodríguez. Violeta con orelliñas, como ela me pedíu. As fotos e a montaxe son de Begoña Pastoriza.

Exposición na Galería Sargadelos (Ferrol)

2011-09-23T19:44:00.002+07:00

Viramundo

Viramundo toma o seu nome dunha canción de Sergio Mendes e o que se presenta hoxe aquí, como ben dí a canción, é realmente “ o viramundo virado, cortado a faça e façao, os desatinos da vida…” xa que á concepción inicial da obra engadíuse o destiño que fai mudar e transformar as vidas e as cousas.
O proxecto nace no 2009 coa idea de mergullarme no máis fondo de mín e facer unha viaxe pola memoria ata acadar o cerne da creación, ese momento íntimo no que esta xurde, rastrexando nos seus orixes.
O pasado como preludio, parafraseando a Sakespeare, dos cambios experimentados nun camiño cheo de voltas e xiros sobre mí mesma, a muller que fun e que son, eu e o meu alter ego, de terra e de aire. De ahí a presencia femenina contínua, e eu, dándolle as costas ao pasado ou camiñando, con botas vermellas tralo paxaro de lume, eu como ave fenix, renacendo despois de cada morte. Paxaros que aparecen de contínuo nas obras, libres ou engaiolados, mensaxeiros e portadores de ideas, aínda que as veces coas paxareiras atándoos á terra. Hoxe, tras un pequeño accidente ocurrido onte, dalgunhas obras só quedan as tripas penduradas nas paredes, como sinal dun novo inicio e a porta para unha nova creación, outra vez, a ave fénix, renacendo da destrucción.
Por otra banda a creación está asociada á fertilidade, ao nacemento, identficada coas deusas lunares Ártemis e Ixchel (algunhas agora magoadas), tamén representadas en varias obras, así como coa presenza de Violeta, a miña filla nalgún cadro. Xa decía Stefan Zweig na conferencia "El misterio de la creación artística", pronunciada en Buenos Aires que "a creación artística é algo sobrenatural nunha esfera espiritual que se substrae a toda observación" e así eu trazo unha liña entre o xermolar dun novo ser e a maxia da creación artística.
Ademáis outras representacións da creación, como é a música (Libertango, Fauno, Fado, A pegada de Igor, ou o propio título tomado dunha peza musical), así como a poesía, ese diálogo aberto con Ramiro Torres como unha fonte de retroalimentación artística.
Viramundo foi crecendo dende a primera exhibición xa que é un proxecto vivo no que algunhas obras deixan de ser e outras cobran sentido. Esta nova edición péchase cun tempo de reflexión, un entreacto que da inicio a un novo pulso, o pulso da terra, que comeza a enlazar con outra serie, na que a figura femenina se eclipsa tras a natureza.
Tamén no 2010 xurdíu unha especie de diálogo entre dúas linguaxes, a poesía de Ramiro Torres e a miña pintura, plasmado no meu blogue, nun espazo titulado "poemas para un cadro" e ao que hai uns meses se uníu Dubi Bahamonde, quen compuxo unha peza musical, Triángulo, engadindo así un terceiro elemento creativo.
Inma Doval

Inauguración de Viramundo na Galería Sargadelos de Ferrol

2011-09-11T03:55:00.001+07:00

O xoves 15 de setembro inauguro expo de pintura e gravado na Galería Sargadelos de Ferrol. Será a las 20 e contará cun recital de poemas de Ramiro Torres (poemas para un cadro).
A exposiciín estará ata o sábado 30.

Pintando

2011-08-10T22:14:00.001+07:00

Inicio un novo cadro. Óleo sobre lenzo, 90 x 70.

Conversa

2011-07-05T02:07:00.001+07:00

Duas figuras conversan, óllanse, deteñen o aire, cautivas. Detalle dalgunhas das pezas nas que esto traballando, papel e escaiola, anacos de gravado...

Pintando

2011-05-02T01:40:00.000+07:00

Novas obras

2011-04-11T14:19:00.003+07:00

Tablas de 80x80 cm

Exposición na Casa Indiana

2011-03-14T15:32:00.004+07:00

O venres inaugurei a miña exposición na Casa Indiana, restaurante do Hotel Husa na Coruña. Todo saíu moi ben, grazas a Begoña Pastoriza pola sua xestión e a Xacobe Meléndrez por colgar as obras organizándoas no espazo, que o seu tempo lle levou, tamén a Diego, Javier, Marco e todo o persoal do restaurante e, por suposto a cantas amigas e amigos puideron asistir ao evento (non os nomearei porqeu seguro olvido a alguén e sería imperdoable). A cena que seguíu a inauguración foi deliciosa e o concerto de Silvia Penide impresionante.
Aquí queda unha pequena mostra de fotografías feitas por Xacobe coas obras xa colgadas.

Inauguración de exposición en Restaurante Casa Indiana

2011-03-03T15:59:00.007+07:00

O venres 11 de marzo inauguro unha nova exposición no Restaurante Casa Indiana do Hotel Husa (Gambrinus, 14. A Coruña).

A exposición está incluída dentro dun proxecto de promoción do restaurante

incluíndo actividades culturais. Begoña Pastoriza, artista plástica e visual, creadora e xestora da idea será quen trace esa liña entre a arte culinaria a plástica e a música. A quen non lle gusta disfrutar dunha boa cea, darlle gusto a o padal coa mirada nun lenzo ou deixános levar polo son dunha fermosa melodía ou unha cálida voz.

Despois da miña inauguración, haberá unha cea-concerto, apartir das 22 horas, na que Silvia Penide ofrecerá pezas do seu disco "Las erres dobles".

Cadro en proceso

2011-02-04T15:45:00.005+07:00

Hai tempo que Ramiro Torres me enviou un novo poema coa idea de que crease algo, dentro dese diálogo poesía-pintura que tivemos durante un tempo. Comecei esta obra, e aínda non sei se será ou non porque teño tendencia a cambiar o camiño durante o proceso de creación mixturando novas pinceladas coa idea orixinal. Supoño que cabeza vai máis rápido que a man.

Aquí vai o poema e o cadro case que rematado.

Pintar a própria desaparição
num tumultuoso
espaço de sombras:
no equador imaginante,
ser absorta fogueira
desarmando a língua
escurecida que adormece
os poros da fascinação.
E volver sempre aqui,
ao desfile das cores
sobre a carne viva do ser,
devolto à densa calma
do firmamento desde
a sua medula sem tempo:
descobriremos a luz que
ouveia dentro do corpo,
profanadora do mistério e
os seus arcanos dizeres.
Ramiro Torres, agosto 2010

Traballando

2010-12-07T15:11:00.002+07:00

O frío filtrábase entre os ósos, o corpo entumecido, contraído, un día e outro día. Apegada ás letras, á cheminea e ás infusións. As máns case que paralizadas. Buscando o momento, un empurrón, un acordo entre a idea e a decisión. Finalmente chegou e aquí algún dos resultados, aínda por rematar.

primeira fase dunha serie de esculturas

2010-11-03T16:44:00.003+07:00

Inauguración exposición en Madrid

2010-09-17T18:16:00.006+07:00

O día 2 de setembro inaugurei exposición "Viramundo" en la Galería Sargadelos de Madrid, e alá estará ate o 22 de outubro. A inauguración foi entrañable, puiden compartir arte, viño do país (godello) e interesantes conversas con moitos amigos/as que acudiron ese día a Sargadelos: Xacobe, Paz, Jesús, David, Paco, Tina, Marisa... Aquí quedan algunhas fotos feitas por Xacobe Meléndrez.

Exposición de Paraventos

2010-09-17T17:54:00.004+07:00

Xa de volta das vacacións, custa un pouco regresar á cotidianidade, aínda que a sorte é que, no meu caso, sempre ten pouco de monótono. Gústame facer cousas e conseguir así que cada día traia algo diferente. Despois dunha fermosa viaxe a Madeira, illa verde e colorida do atlántico, chegamos a Porto, onde xa nos esperaban Miriam Rodrigues, Renata Carneiro e Teresa Pedroso, na prai de Matosinhos. Miriam e Renata son as creadoras deste evento, "pintura no... para-vento", que contou coa participación de 50 artistas portugueses e galegos. As obras estiveron expostas na praia durante dous días.

Alá, na praia coñecín a Adriano Vasco Rodrigues, o pai de Miriam, historiador da arte, etnógrafo e arqueólogo portugués, co que mantiven unha interesantísima conversa. Estivo moitos anos traballando en Angola, formando profesores/as hai xa moitos anos, ten unha fantástica colección de escultura africana e moitos estudos sobre o tema, e sobre a arte lusófona. Foi un pracer coñecelo.

Tamén coñecía a outros artistas que levaron o seu paravento, así como ao fotógrafo Joao Menres, do que deixo aquí enlace para ver as fotos que el realizou dos paraventos, entre as que podedes ver o meu.

Había moita xente e entre ela estaba André Castro, que realizou este video coa montaxe e exposición dos paraventos:

Todos os paraventos eran moi bonitos, e variados, con distintas técnicas, un mar de cores frente ao mar azul.

Mañán de novo a Porto, ao curso de Caligrafía japonesa que impartirá Takayuki Shinohara na Matriz.

VIRAMUNDO - Galería Sargadelos (Madrid)

2010-08-19T18:37:00.001+07:00

preparando nova exposición

2010-07-19T16:09:00.006+07:00

Estos días estou pintando para unha nova expo, en Madrid, en setembro. Aquí algúns detalles dalgunha das últimas obras.

Fin de expo na clínica Aiema

2010-07-03T00:46:00.001+07:00

Onte rematou a miña expo na Clínica Aiema, dentro do proxectode arTeu, "... Na espera". Aquí deixo algunhas imaxes da mesma.

Diálogo para unha serea

2010-05-11T18:51:00.007+07:00

Tamén tíñamos gardadiño nunha caixiña, na intimidade, este fotopoemario feito para unha sereiña, a serea da Cova de Cecebre, aínda que se enfada e día que ela non é unha serea. Non sei se o é ou non, aínda que cantar canta coma se o fora.

É unha edición 31 exemplares numerados e asinados, de 31 poemas (meus) e 31 fotografías (de Xacobe), cada un un mes, só pensando nela e para ela. Aquí deixo unha pequena mostra en imaxes, que como non as fixo o fotógrafo non están moi ben (non me refiro ás de dentro).

o Paralelo 43º 21' 45" A Coruña

2010-05-11T18:27:00.002+07:00

Neso estamos, artellando este gran festival, creado dende a sociedade e para a sociedade. A partir do proxecto de arTeu que fixemos no Nadal en Cambre, xurdíu este novo reto, exportalo ao grande ao barrio das Conchiñas-Agra do Orzán. Moito traballo de tres colectivos arTeu, BGR e 5célula. Así levo case tres meses sen poder dedicarme ao meu, a crear a miña obra, aínda que contenta porque todo ise esforzo quedou volcado neste proxecto. Non é facil traballar con tanta xente, non sempre se atopa a resposta buscada, queda o azar, a improvisación, moitas veces a desidia dalgúns, ou o pouco esforzo de outros, o egocentrismo que non sempre vai parello coa valía, pero todo iso paga a pena se o resto traballan nun esforzo común.

E velaí está o noso "paralelo", unha festa das artes para un lugar pouco coñecido ou "recoñecido" para moita xente da Coruña, para empezar xa teñen mapa de rúas normalizado, haberá que deixalo en turismo. Comezou o pasado sábado e gustoume ver como disfrutaba a xente do barrio cos concertos, qué ben o fixeron todos os que actuaron, agás o tempo, todo saíu ben, os nervios inicias foron templando ao longo do día. Fermosísimo o cartace e o folleto que Bego e Rubén fixeron para o evento, a verdade é que eles tampouco teñen tempo para nada, apenas puideron montar o seu. Queda aínda moito, no blog de arTeu está toda a información, fotos, incluso un video da montaxe da expo de Xacobe nun taller mecánico, que deixo aquí para que todxs disfrutedes.
Video da montaxe da Exposición de Xacobe Meléndrez, en Talleres Pastoriza

expo en Santiago, dentro do proxecto "Na espera..."

2010-05-11T18:13:00.004+07:00

Hai xa case dúas semanas qeu colguei obra nas salas de espera da Clínica Aiema en Compostela e non tivera tempo nin de poñer un post. Esta exposición entra dentro dun novo proxecto de arTeu, "Na Espera...", que, unha vez máis trata de achegar a arte á rúa, á xente, facer un oco nesa liña cada vez máis longa que distancia arte e sociedade. Imos abrendo espazos, capturando pequenos lugares nos que arte tamén pode chegar. Nesta ocasión grazas a Juan Cagade e Sonia Magán podemos encher de cores a sala dunha clínica, unha espera, ainda que non sexa longa. E o fago con "Viramundo", o inicio dunha serie más ampla, na que as figuras, aínda que ser buscalo explícitamente, volven á súa posición de chacmoles, o seu xesto, figuras lunares se cadra cun cromatismo máis vivo. Comeza tamén un guiño á música, un adianto á exposición que farei en setembro en Madrid na Galería Sargadelos.

Agradezo a Ramiro Torres a súa sensibilidade e a fermosura dos seus poemas, algúns deles feitos para estas obras e que tamén se poden ler no mesmo espazo. Teño pendente colgar unha maravillosa composición de Dubi Baamonde, neste blog, tamén deste fermoso diálogo a tres.

Os espontáneos tomamos o Toural en Compostela

2010-03-29T14:27:00.003+07:00

Onte foi un día fermoso, de achegamento á xente, de conversas con vellos amigxs e coñecemento doutrxs novxs, de arte, de sóns, de viños, de olores a pedra compostelá. Chegamos a Santiagoa ás 12 h da mañá, despois dun adianto horario que non axudaba moito a madrugar, pero alí estábamos, segundo o previsto úns cantxs artistas compromotidos coa sociedade, co noso contorno, "Os espontáneos". Alí estábamos, Xacobe, Violeta, Begoña Pastoriza, Ramiro Torres, Miguel Melero, Carlos Botana (a quen puiden coñecer persoalmente despois de tantos intercambios postais e electrónicos), Rubén Fenice, Olga Gorbunova, Maruxa Martínez Baleirón, Reina d'Hoore, Carmen Cierto... coas nosas obras, ademáis de moitos amigos: Rocío, Juan e Sonia, Pelare, Clari, Mada e Vito... Aquí deixo unha imaxe tomada por Ramiro Torres.
A próxima?, estade atentos, na web de arTeu poñemos toda a información. Esta foi a primeira e incluso se anunciou na prensa, clarao, a novedade, pero xa as seguintes irán polo "rula rula".
Noticia en Galicia Hoxe

A voltas coa música: un cadro

2010-02-17T17:21:00.004+07:00

Non, non me disfracei, pasaron os carnavais sen máscaras, pero iso sí, foron productivos de máis. Aquí deixo a mostra, un cadro que levaba tempo empezado e faltaba o día máxico, e o tempo necesario par poder rematalo.

A foto é de Xacobe Meléndrez.

Poemas de Ramiro Torres

2010-02-17T17:18:00.003+07:00

Hai tempo que quero facer un apartado no blog para poder incluir todos aqueles poemas que o bó amigo Ramiro Torres dedica a miña obra, ou a Violeta, Xacobe, a nosa casa... Todas esas fermosa palabras cheas de sóns que enriquecen a nosa vida. Velaí está:
Poemas para un cadro.
Grazas Ramiro.

O meu taller remozado

2010-02-03T15:04:00.011+07:00

O sábado estiven limpando e ordenando o taller, facendo sitio e deixando todo un pouquiño máis cómodo para comezar novos proxectos. Hai que ver a cantidade de cousas qeu gardamos por non querer desfacernos delas e total non van servir para máis. Eu son de acumular, tirar pouco, pero esta vez pechei os ollos e conseguín liberarme un pouco.

No fondo deixei un espazo limpo (relativamente) para poder traballar co papel, gardar as estampas e nunha vitrina os libros. Tamén e onde está a cámara para insolar os fotopolímeros.

A vitrina quedou moi fermosa. Xa non tiña sitio arriba, na casa. É o primeiro moble que merquei a primeira vez que vivín soa e dende aquela sempre me acompañou en todas as miñas mudanzas, non sei como tanto aguanta, así que agora está coas cousas que máis me gustan.

Debaixo do tórculo Xacobe me fixo varios estantes, así que agora podo gardar ahí os fieltros, algúns grabados para reciclar, carpetiñas e que sei eu cantas cousas máis.

Tamén me construíu este maravilloso fregadeiro (sen unha punta) que en calquera taller de gavado é algo imprescindible. Non é máis que un prato de ducha sobre unha estructura de madeira. Debaixo hai sitio para gardar as cubetas e os productos de limpeza.

E entre o planeiro e o fregadeiro hai unha mesiña cunha prensa pequeniña que merquei hai tempo no rastro de Madrid e, aproveitando uns soportes para pipetas que rescatei do lixo na miña facultade podo colocar as miñas gubias, puntas, limas... Tamén salvei unhas fermosísimas caixas de madeira que tiven tratar un pouco contra a carcoma, pero ahí están. E como hai que aproveitar todos os espazos, nesa mesa colguei unha rexa (tamén do lixo de Madrid), na que colgo os rodillos.

Non poden faltar as tintas, sales, aceites, barnices, ácidos... e todos eses sólidos e líquidos sin os que non se pode cociñar nun taller de gravado. Todo iso vai, ben ordenadiño, nuns anaqueis que merquei en Ikea. E digo ben ordenadiño pporqeu se non se ten así, non cabe nada, son moitas cousas as necesarias para facer un gravado.

E, como non, a mesa, tal vez demasiado grande para o taller pero que sempre encho. O bó que ten é que leva rodas e podo movela par onde queira en cada momento. Tamén ten estantes e neles gardo matrices vellas, matrices novas, caixóns cos trapos e tarlatanas, óleos e acrílicos...

Xa case pegadiña á porta, para que teña luz suficiente hai un pequeno pupitre de madeira, deses que se utilizaban nas escolas rurais de Galicia e, parece ser que do mundo enteiro porque Ali Ali dí que é igualiño ao que el tiña en Siria de neno. Foi un agasallo de Manoel e María para Violeta e que ten alí, co seu cabalete ao lado, para poder pintar xuntas, así que agora é un taller compartido.

flores

2010-02-02T17:10:00.004+07:00

O domingo pasamos un día fantástico en boa compañía: Ramiro Torres, Isa, Xacobe, Elizabeth Ross, Violeta e eu. Desoois dunha rica comida na cova de Cecebre estivemos vendo as diapositivas da viaxe que fixemos Xacobe e eu (a verdade é que Violeta tamén estaba pero só era unha pequena boliña na miña barriga). Foi unha viaxe fantástica, creo que a mellor que fixen e non é porque coñeza pouco mundo.

Destas diapos tan fermosa que fixo Xacobe rescatei unha, na que estou ulindo un ramo de flores. Foi no mosteiro de Sumela, no alto dunha montaña dos montes Maçka, en Trabzon. Eu estaba sentada mirando a marabaillosa paisaxe e veu un rapaz correndo e me agasallou con estas florciñas que colleu na montaña. Cincoanos despois, a casualidade deu en que Xacobe fixera outra fotografía, se cadra aínda máis fermosa, doutras flores, de metal, e, esta vez sí, Violeta que xa era bastante máis que unha boliña.

Boas festas

2009-12-21T15:40:00.003+07:00

Boas festas - felices fiestas - merry chritsmas - أجمل التهاني بمناسبة الميلاد و حلول السنة الجديدة Bones Navidaes y Gayoleru añu nuevu!- Zorionak eta urte berri on - Afvcke Nettvcakorakko - Sretna Nova godina! - Veselé vánoce a šťastný nový rok - Prettige kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar! Zalig kerstfeest en Gelu...kkig Nieuwjaar - Ĝojan/Bonan Kristnaskon kaj feliĉan novan jaron - Hyvää joulua ja onnellista uutta vuotta - Joyeux Noël et bonne année - Fröhliche Weihnachten - Bon Nadal i feliç any nou- und ein gutes neues Jahr - Καλά Χριστούγεννα! - Nollaig shona duit - Buon Natale e felice anno nuovo - merī kurisumasu - Wesołych świąt i szczęśliwego nowego roku - Feliz Natal e próspero ano novo - Crăciun fericit şi un An Nou Fericit - С наступающим Новым Годом - God jul och gott nytt år - İyi Noeller ve Mutlu Yıllar

arTeu en Cambre: a miña obra "ao fresquiño"

2009-12-15T18:04:00.004+07:00

Dentro do proxecto de arTeu de poñer arte na rúa, podedes ver as miñas obras entre peixes, na peixería "O Fresquiño" de Cambre.

Tamén podedes ver unha noticia na prensa en La Opinión da Coruña sobre este evento.

arTeu en Cambre 2009

2009-12-11T19:59:00.002+07:00

Xacobe Meléndrez e eu creamos un colectivo, arTeu, coa idea de achegar a arte á sociedade e á rúa. Xa sabemos que a maioría da xente non vai ás exposicións, ás galerías nin museos, así que llo facilitamos, levámoslle a arte aos establecementos que frecuentan.

Neste Nadal arte na rúa: 20 artistas en 17 locais de Cambre do 12 de decembro ao 4 de xaneiro.

A miña obra pódese ver na peixería "O Fresquiño" (Cambre).

Un dos últimos cadros

2009-11-11T19:50:00.003+07:00

mixta sobre lenzo 140x140 cm

Radiografía do medo

2009-11-11T19:46:00.000+07:00

Aquí podedes ver algunhas das fotos da mostra de mail art "radiografía do medo" que organicei para a Biblioteca da Facultade de Ciencias da Educación. Quedou moi chula e axudáronnos moito os profesores e alumnas de plástica da Facultade.

Concerto de cinzas e vagalumes

2009-09-24T15:06:00.003+07:00

Vendo xogar a Violeta e duas amigas na praia xurdiu a idea deste poema.

Concerto de cinzas e vagalumes

Adagio

Tres fadiñas fenden as máns en areas douradas
achéganse á escuma,
círculos concéntricos de gaivotas no ar,
voltas e peíños quentes,
espigan cunchas de mel e de vento.

Andante con espressione

Meniños de tépedos ollos
xogan á guerra entre arames azuis,
fenden as máns húmidas, furtivas, no ferro das armas,
mareas de prata, sen luvas.

Allegro vivace

Tres fadiñas remexen nas roupas da terra,
espellos elípticos,
vagalumes no escuro silencio.
Ao lonxe, corvos mariños,
e o monótono son dun barco cargueiro.

Grave

Navíos que baten contra palabras mortas,
estrugas de infancia durmida.
Exércitos de nenos,
serpes entre as fiestras das rúas,
latexando sen tregua.

Scherzo

Tres fadiñas verquen raiolas,
cantos con beizos de peixe,
princesas de corais
e espirais de moléculas,
cobizan soños adiados de burbullas níveas.

Finale

Átomos de fame,
violentos cantos sen contos,
aloumiños de morte,
esmorecen na cinza.
E, tras o ecoar da pólvora, o silencio.

Cecebre, setembro 2009

Vacacións productivas

2009-09-18T14:10:00.008+07:00

O outono achégase silandeiro, deixando a nostalxia de días dourados e quentes. A chuvia tenta coarse, lene, entre os pliegues do meu corpo, muiñando os ósos. Atrás quedan os días das cores vivas, dos ollos cheos, das máns tinguidas, do sal, da area e a escuma, do lento libar no tempo.

Sinto xa o crebar dos días, o comezo do trasego, do ir e vir como o vento.

Mixta sobre lenzo e táboa

Workshop de gravura en Vilanova de Cerveira

2009-08-27T15:00:00.004+07:00

O sábado e domingo pasados asistín en Vilanova da Cerveira, na casa do artista, a un curso de gravado impartido por Masataca Kuroyanagi y Choichi Nishikawa. Ambos amosaronnos os seus fermosísimos traballos e contáronnos o seu proceso de creación. Masataka traballa sobre todo con mezzotinta (manera negra) e despois dun lento proceso de graneado co berceaux (10 horas diarias, ás veces durante 3 meses, dependo do tamaño da matriz), pasa ao delicado momento do entintado e estampado. Choichi, realiza sobre todo monotipos, que combina cunha especie de técnica litográfia con insolación solar e gofrado. Cando chegou o momento da práctica fixemos algúns monotipos, dos que deixamos un para os anfitrións e organizadores da Bienal de Cerveira. Iste é o que fixen eu, fotografiado por Juan Ondategui. Foron dous días estupendos, aprendimos cousas novas e sobre todo, coñecimos máis a Masataka e Choichi, puidemos estar de novo coas nosas amigas da Asociación Matriz (Porto) e coñecimos moita xente nova. Son desas cousas improvisadas que fan maravillos o día a día.

participación na convocatoria de arte postal do Taller de Zenón

2009-08-20T18:45:00.003+07:00

CONVOCATORIA de Planchas de sellos / Stamps sheets
Los sellos nacen reunidos en Hojas, Bloques o Planchas y se desprenden de ellos cuando cumplen la edad adulta…Crea una o varias planchas de sellos de artista con cualquier tema y técnica.El Taller de Zenon te enviará algunos de sus bloques creados recientemente y los sellos de artista recibidos se exhibirán progresivamente en este blog.Tamaño A4 o A5. Cualquier técnica. Fecha límite 31 dic 2009. Tema libre ( Ver sugerencias)Enviar a :Miguel Jimenez - El Taller de Zenón C/ Santa Maria de Guia 1 - 4C ES-41008 Sevilla, EspañaSugerencias:El erotismo siempre ha sido uno de los motores del ser humano. ¿Sigue siéndolo en estos tiempos, le ha afectado la actual crisis mundial? Considera la opción de trabajar sobre el tema del erotismo en todas sus variantes, el tamaño del sello se adapta perfectamente al tema y resultará interesante comprobar cómo está afectando la crisis actual al erotismo en el arte postal.

A miña participación:

EXPOSICIÓN "Matriz-Ravar" no CIEC

2009-08-19T14:48:00.003+07:00

O lúns 17 inauguramos a exposición de gravados da carpeta que fixemos os de ravar con Matriz (Porto). Foi no Ciec (Betanzos) e asistimos algúns de Ravar (Juan Ondategui, Lola Oviedo, Katús Otero, Carmen Cierto e eu) e todas as artistas de Matriz (Mami Higuchi, Renata Carneiro, Carla Marques, Miriam Rodrigues, Céu Costa), artistas xaponeses, portugueses, algúns amigos e todos os alumnos e alumnas que están a traballar no Ciec. Moitas grazas a todos e todas. Antes da inauguración pasámolo día na casa de Katús, disfrutando dun rico e bonito buffet preparado por Katús e eu no campo, e de conversas e risos. Alí coñecimos a Masataka e Choichi, dous artistas xaponeses cos que intercambiamos experiencias. Choichi amosounos uns abanos feitos por el con gravado, unha fermosura, que podedes apreciar nalgunha das fotos. Mágoa que xa pasara o día, foi estupendo. Aquí deixo unha presentación con fotografías que, sempre atento, tomou Xacobe Meléndrez.

EXPOSICIÓN "ÁNCORA NO ALÉN"

2009-08-05T15:00:00.001+07:00

O vindeiro sábado, 8 de agosto, inauguramos en Malpica a exposición da carpeta de gravados: ÁNCORA NO ALÉN 14 GRAVADOS E 2 POEMAS PARA LUGRÍS.
Será ás 12.30 no Centro Cívico de Malpica de Bergantiños.
A mostra poderá verse do 8 ate o 29 de agosto de 2009

LemLembrando a John Everett Milais

2009-07-23T15:23:00.000+07:00

Unha mensaxe ao mar

2009-07-13T15:57:00.006+07:00

O domingo naceu branco e chuvioso. Ás 11.30 saían dous barcos mar adentro para lanzar as obras dunha "mensaxe ao mar", na que participaban artistas e escritores galegos de Muros, Carnota, Noia... (11 parellas de escritor e artista ). Debeu ser un acto moi fermoso, pero ese día o tempo e o mar non eran os mellores para navegar cunha neniña, así que Violeta e máis eu quedamos en Lira. Xacobe saíu no Chasula e fixo unhas fermosas fotografías. Aquí van dúas, unha do Hydria 2, barco no que se lanzaban as mensaxes e outra dunha destas fermosas obras, un barquiño de papel feito por Mercedes Vicente e cun texto de Estevo Creus.

No Hydria II (tamén chamado barco da memoria) navegamos dous días e foi unha experiencia fantástica. É o único barco a vapor que hai hoxe en España, moi bonito, estable (non me mareei) e cunha tripulación maravillosa. Violeta estaba fascinada con Sofía, a filla dos "capitáns", xa que se movía polo barco como un peixe no mar, descalza, subindo e baixando, movéndose como unha sereíña. Dende cuberta podíamos ver todas as embarcacións tradicionais (dornas, bucetas, racús, gamelas, goletas...) que participaron no encontro.

Nos encontros disfrutamos tamén dos xogos populares, artesanía, teatro, música, exposicións e sobre todo, dos amigos.

Gracias Mar de Muros, Asociación Canle de Lira, Concello de Muros, Federación Galega pola cultura Marítima... por eses días de cultura e festa tan fermosos.

XOGOS DE PEIXE

2009-07-13T15:06:00.003+07:00

O sábado, na praia de Lira atopamos un peixiño morto. Seguramente foi o impacto cunha lancha a motor xa que estaba recen morto, coa boca aberta e os ollos todavía cheos. Colleuno Violeta pola borda da piragua e eu decidín xogar un ratiño con el, antes de deixalo descansar de novo no mar.

06 Nós 09

2009-06-23T15:30:00.009+07:00

CARPETA DE COLOGRAFÍAS DOS NENOS E NENAS DE 6 ANOS DO APEADEIRO DE CECEBRE.

Esta carpeta fixéronna Violeta e os seus compas como agasallo para Auri, a súa mestra. Son 9 colografías, cunha edición de 10 carpetas, realizadas no meu taller da Cova. Como vedes quedou preciosa. Traballaron moito, con ilusión e entusiasmo e o resultado é fantástico.

MAIL ART: LIBRO = VIAXE

2009-05-26T20:41:00.005+07:00

Deixo fotos das obras de Violeta na convocatoria de mail art "Libro = viaxe" que creou Manoel Bonabal.

Visita a Expo virtual con todas as obras recibidas.

"Para seguir bailando"

2009-05-15T18:42:00.002+07:00

Onte asistimos á presentación do último libro de Chisco (Francisco X. Fernández Naval), "Para seguir bailando", publicado por Xerais. Foi no local da Asociación de Amigos dos Museos, na Cidade Vella da Coruña. Coma sempre a serenidade, dozura, e fermosas palabras de Chisco converteron o evento e algo entrañable, ameno e intenso. Falounos do azar, a fraxilidade e a fortaleza que se entremezclan nos 10 relatos do libro e que a artista Maribel Longueira plasmou na fermosa fotografía da portada. Finalizou léndonos un maravilloso relato, o último, carta escrita polo autor a Julio Cortázar, que deixou ao público espectante e desexoso de ler o resto dos relatos.

Hoxe non poderei lelos porque Xacobe pillouno primeiro, pero espero poder facelo na fin de semana. Ademáis Xacobe, xunto co autor protagonizan un dos relatos. Anímovos a que o leades, seguro que non vos decepciona.
Gustoume moito unha cita que fixo Chisco de Elena Poniatowska, escritora mexicana nomeada Escritora Galega Universal pola Asociación de Escritores en Lingua Galega: "Hay que darle vida a la vida", tomo nota e a seguir bailando.
Deixo aquí unha entrevista a Chisco na Voz de Galicia na que nos fala desta obra.

adios a Antonio Vega

2009-05-12T18:28:00.002+07:00

Hoy ha muerto Antonio Vega y con él se van en el viento cientos de ilusiones y buenos momentos. Seguiremos recordándole siempre.

Conmemorando o día do libro

2009-04-23T18:32:00.003+07:00

Hoxe, 23 de abril, é o día do libro e gustaríame facer unha pequena reseña dun libro que lín xa hai tempo pero que me gustou especialmente e que lembro moitas veces. Trátase da obra "El monumento" escrita por Tim Behrens, artista británico afincado en Galicia dende hai moitos anos.

É unha historia basada na relación do seu irmán Justin con Úrsula, unha muller cunha personalidade fantástica, coa que se vai a vivir nunha contínua viaxe.

Eu lín o libro en castelán, pero falando con Tim me dixo qeu o mellor era leelo en inglés, xa que ca traducción se perde un pouco. Así que os qeu teñades un moi bó nivel de inglés se podedes leelo na língua orixinal.

E unha historia fantástica. Espero que vos guste. O libro está publicado por Ediciones del viento, 2003.

2009-04-18T01:29:00.001+07:00

Probando novas ferramentas. Esta foto fíxenna en Sevilla hai dúas semanas. A luz era moi fermosa...

Posted via Pixelpipe.

Expo de Xacobe en Mexico

2009-04-15T00:58:00.004+07:00

México, país de mis sueños...
La serie "Futillos" de Xacobe Meléndrez ha sido seleccionada por la Universidad Autónoma del estado de Morelos para ser expuesta en Cuernavaca durante el mes de mayo, y esta vez... no podemos ir a la inauguración, si fuese en verano no nos lo pensaríamos, pero en estas fechas imposible. Bueno, con la carpeta viajará un trocito de nuestro corazón. A ver si "Futillos" se convierte ahora en la carpeta viajera y nos lleva entre papelillos de seda a recorrer este ancho mundo.

Primeras obras de nuestra convocatoria de mail art

2009-03-26T19:03:00.002+07:00

Ya nos están llegando cosillas para la convocatoria de mail art. Todas muy bonitas. Podeis verlas en nuestro espacio flickr.

convocatorias de mail art: PARTICIPA

2009-03-20T23:12:00.003+07:00

Hoxe dúas convocatorias de mail art:

Radiografía do medo, da nosa biblioteca de Ciencias da Educación (UDC) (exposición na Coruña e Pontevedra).

Tema: “radiografía do medo”.
Características técnicas:
Dimensión: Tarxeta postal 20x10 cm
Papel ou calquera outro soporte bidimensional.
Técnica: libre
Envío por correo postal ordinario, sen sobre.
Máximo dúas obras por artista.
Data límite: 30 de xullo.
2 exposicións no 2009 – 2010: Facultade de CC da Educación da Universidade da Coruña e Biblioteca Central do Campus de postela.
Ademáis exposición virtual.
Resposta a todos/as os que participen. Se tes correo electrónico é importante que conste no remite.
As obras non serán devoltas, despois das exposicións pasarán a formar parte dun gran mural que estará exposto na Biblioteca de Cc da Educación.
Información e entrega das obras:
Biblioteca
Facultade de Cc da Educación
Universidade da Coruña
Campus Elviña s/n
15071 A Coruña
Galicia
España
mdoval@udc.es

Libro de viaxe, de Manoel Bonabal (roteiro de creación, Santiago de Compostela):

temaLIBRO = VIAXEUn libro de viaxeUnha viaxe nun libroA lectura é unha viaxe con tódolos sentidos. Un libro e un xeito de moverse.A convocatoria pide nosa expresión artística destes conceptos e o siñificado que prefiramos darlle.Facer uso preferentemente dos servizos postais para facernos chegar vosa obra.Técnica e formato libre.Data límite para envío: 20-maio-2009.Enviar a:MANOEL BONABALSan Domingos de Bonaval nº 5-AES-15703-Santiago de Compostela (Galiza-España)Expoñeremos calqueira obra recibida mentras dure a exposición (o prazo o é ós efectos de catálogo etc.)

Visita de Elisabeth Ross

2009-03-20T22:37:00.005+07:00

Hace un par de días tove ocasión, por fin, de conocer a Elizabeth Ross. Elisabeth es mexicana, de México D.F., aunque ha estado viviendo los últimos años en Morelia (Michoacan). Nos conocimos gracias a su libro "La diosa oscura" que me trajo desde México Marthazul. Ahora hemos podido vernos y pasar juntas un par de días. Charlamos mucho, pude ver algunos videos de su obra más reciente, que me encantaron y conocer muchos aspectos de su vida y obra.

Actualmente está en Gijón presentando Nómada, obra en colaboración con Cristina Fernández (Barcelona, España), Teresa Puig (Sandnes, Noruega) y Dorothea Fleiss (Stuttgart, Alemania), que ya ha pasado por Barcelona y continuará por Noruega y México. "Nómada: las mujeres se mueven", quiere reflejar ese ir y venir, quedarse e irse, volver, continuar, caminar, vencer obstáculos, seguir, crecer ... mujeres que migran, sostienen el mundo, vienen y van. Un proyecto precioso y que espero tenga mucho éxito.

Tambien ella es ahora nómada, ha dejado su país, su casa, se ha deshecho de sus muebles, sus libros, sus objetos personales, ha quemado papeles... y ha emprendido una nueva vida, con rumbo todavía desconocido. Ella, valiente, con su maleta a cuestas, buscando algo nuevo, viviendo, moviéndose, dejando mucho atrás, pero con flores en el camino. Tal vez se decida a descansar de nuevo en algún lugar del camino y a lo mejor más cerca de aquí, ¿quien sabe?.

Seguiremos sus pasos leyendo su blog.

Chacmool

2009-02-19T15:38:00.003+07:00

Estos días he vuelto a pintar Chacmooles. Aquí dejo una imagen del último, con la estrella roja de cinco puntas del EZLN. Realizado en acrílico sobre papel (112x74 cm)

Un Chacmool en "fase acuática", de renacimiento, nueva vida. Homenaje al pueblo indígena y a todo México.

Pronto comezará un novo ano...

2008-12-19T20:28:00.002+07:00

Xa case estamos despedindo outro ano, inmersos nas festas do nadal, días que voan envoltos en papeis brillantes. Dende este blog de post tan atrasados desexo que todos/as podades disfrutar destes anacos de tempo e espero que o novo ano nos traia esa estreliña que estamos esperando e moitas horas libres para disfrutala e compartila con Violeta.

Felices festas

Nuestras balconadas

2008-09-17T19:22:00.008+07:00

Durante todo el mes de setiembre se pueden ver las obras del XI Certame de Balconadas (Betanzos, A Coruña) en el que se hemos sido seleccionados. Además están las de algunos amigos Emilio Celeiro, Javier Alvar (premiados), Manoel Bonabal, Renata Carneiro, Marthazul, Augusto Metztli, Julia Pintao, Ali Ali...

Inma Doval

Xacobe Meléndrez

El día de la inauguración Marthazul aprovechó para tomar una "muestra" de nuestros cabellos que incluirá en su supertrenza. Violeta y yo estamos felices de formar parte de una obra tan hermosa. Aquí un par de fotos que nos hizo Augusto Metztli durante tan laborioso proceso.

Xacobe expone en Barcelona

2008-08-19T16:07:00.003+07:00

Sé que va a ser una exposición preciosa, lo sé porque he visto las fotos, lo sé porque he vivido su creación, lo sé porque comparto su vida e inquietudes, lo sé porque le quiero.

Allá estaremos el 4 de setiembre con todos/as aquellos/as que nos querais acompañar.

Pola Negri

2008-07-28T17:35:00.002+07:00

Bárbara Apolonia Chalupiec, coñecida como Pola Negri, naceu en Janowa, Polonia en 1894. Comenzou a súa carreira artística como bailarina, véndose obrigada a abandonala por problemas de saúde. Máis tarde comezaría a volcarse no cinema, estudando na Escola de Arte Dramático de Varsovia. Será en Berlín onde coñeza a Ernst Lubitsch, que a lanzaría á fama, dirixíndoa nalgunhas das súas películas: Carmen, Madame du Berry, Sumurum ou El Gato Montés.
En 1923 trasládase a Estados Unidos para traballar coa Paramount, acompáñaa Lubitsch e xuntos lanzan unha nova película: La fivolidad de una dama.
Pola foi unha das actrices máis famosas do cine mudo, fama que se foi desvaecendo ao tempo que triunfaba o cine sonoro.
Ademáis das películas que protagonizóu baixo a dirección de Lutbisch, interpretóu outras como La bailarina española de Herber Brennon, ou Hotel Imperial de Mauritz Stiller. A súa derradeira película foi Madame Habib en 1963.
Falouse de romances de Pola con algúns artistas da época como Rodolfo Valentino ou Charles Chaplin, cos que tamén traballou nalgunha película.
Morreu aos 93 anos en Estados Unidos e está enterrada no cemiterio de Calgary (Los Ángeles).
Máis sobre Pola Negri e a súa filmografía na base de datos de cine IMDB

A Pola Negri está adicado o museo do cine de Lódz en POlonia e nel hai maravillosos carteis orixinais das súas películas e moitas fotografías dela. É un lugar que recomendo visitar a todo aquel/a que vaia a Lódz. Nel esbocei a acuarela deste post.

Les Olives

2008-06-27T16:56:00.004+07:00

O pasado sábado 21 de xuño inauguramos expo en "Les Olives" (Girona) na Fundación Rodríguez Amat . A estancia na Fundación foi estupenda e alá coñecimos a xente maravillosa, como Jordi, Way, Eugeni, Ana, Marta, Cunsol, Dandreu, Chica, The... bueno e un longo etcétera. Les Olives é un pobo do baixo Empordá, pequeno, tranquilo e con casa preciosas. Pola semana apenas hai xente e se madrugas podes recoller o lugar en absoluta soedade. Está rodeado de campos de trigo, papoulas, xirasois, olivos... A Fundación Rodríguez Amat é un lugar de acollida de todo aquel/a artista que desexe pasar uns días en paz, para pensar e crear. Sempre hai outra xente coa que intercambiar ideas, conversas, inquedanzas..., é ademáis un centro no que che podes atopar con xente de calquera país do mundo. Na nosa estadía coincidimos con Chica (Japón), Way (China), Ana (Argentina), Marta e Cunsol (catalás). A inauguración da nosa expo coincidíu coa de outros artistas: Carles Desclaux (tapices) e Lluís Gálvez , "El Borni" (esculturas). Os tapices eran fermosos, pero as esculturas me impactaron en maior medida, especialmente o mexilón, "Nunca máis". Tratábase de varias esculturas de ferro con temas mariños.
Visitamos algúns pobos dalá moi fermosos, algunha praia e Girona. A Girona leváronnos Eduard e Monste (de Gravart) cos que disfrutamos dun día maravilloso. Tamén visitamos o taller de Gravart en Sils, magnífico, vimos algunhas das súas obras...

VIAJE A LÓDZ

2008-06-23T15:14:00.005+07:00

Un poco de historia:
Polonia es un hermoso país de color verde.
Su historia está marcada por cambios fronterizos, invasiones, privación de libertades, superposición de distintas culturas… En 1918 obtiene la independencia tras más de un siglo de ocupación, pero de nuevo fue ocupada en 1939 por las tropas de la Alemania nazi comenzando así la II GM y días después por Rusia, de nuevo comenzó el raparto de sus tierras, la desaparición de gran parte de su población (exterminio judío). Finalizada la II GM fue ocupada por Rusia. Se forma el Partido Obrero Unificado Polaco (POUP) y en 1955 firma el Pacto de Varsovia con el resto de los países del este. Hasta 1989 se producen huelgas, reajustes y en diciembre de 1989, la Asamblea Nacional aprueba de neuvo el nombre de República de Polonia. Poco después se disuelve el POUP y nace la Socialdemocracia de la República de Polonia (SDRP) y la Unión Socialdemócrata Polaca (PUSD). A partir de 1999 comienzan las reformas para el ingreso de Polonia en la UE, ingresando en el 2004, tras una fuerte crisis económica.

Aunque la fundación de la ciudad de LÓDZ data de 1423, no será hasta el siglo XIX cuando comienza su crecimiento como tal, con la llegada de hombres de negocios de toda Europa, transformándose en una gran ciudad industrial, con numerosas fábricas textiles. Desde la 2ª mitad del XIX su importancia crece, se duplica su población cada diez años, se convierte en centro del movimiento socialista… Pero tras la I GM y la ocupación alemana, pierde casi la mitad de su población, algo que se repetiría con la II GM. Las fábricas textiles tras la guerra y la crisis de los años 30 se fueron desmantelando. Cuando terminó la II GM Polonia se había quedado sólo con 300.000 habitantes. De nuevo tras unos años comenzó a llegar población de otros lugares de Polonia y la ciudad volvió a incrementar su población hasta convertirse hoy en la segunda ciudad más poblada de Polonia, con más de 700.000 habitantes.

Mi viaje e impresiones:
El vuelo dejaba ver un cielo empedrado con una blancura que se perdía en el horizonte. El mirarlo me transmitía una sensación desconocida, una paz profunda que alejaba cualquier temor a la muerte, era como si mi el navegar de mis pupilas fuese poco a poco alcanzando algo que está por llegar.

El viaje en tren desde Warsawa a Lodz ha sido maravilloso, en un tren de compartimentos, con ventanales que se abren y a los que te puedes asomar... un paisaje precioso, no ha dejado de ser verde nin solo momento en las dos horas y pico, eso si, a veces salpicdo de rojo de las amapolas, blanco del sauco y dorado del trigo. Bosques espesos, llenos de robles, castanos, hayas, arces, rubinias... con caminos que se pierden entre los arboles, y un olor tan delicado... Un regalo a los sentidos.

LODZ: La ciudad es bastante grande, con enormes avenidas y un trazado en damero. Hay edificios muy bonitos del XIX y principios del XX art noveau, neobarroco… y otros más grises, de los años posteriores a la II GM. También hay algunos de esas bellísimas construcciones que ahora están derruídas, pero poco a poco están renovando la ciudad. Lo más hermoso es que tienen muchísimos parques.
He pateado toda la ciudad estos días, así que pocos lugares me han quedado por visitar. Apenas he viajado en tranvía, todod a patitas, y eso que eran km.
He vistado el museo de arte, con una exposiciones temporales muy interesantes, obras de artistas polacos contemporáneos que desconocía como: Novosielski, Mikulski, Güntner… y otros de los que sí conocía algunas obras como Kondek. También he visto un video de una fotógrafa, Kozyra, que me ha gustado mucho.

Me han enseñado extensas colecciones de libros antiguos preciosos. Sólo en la Biblioteca Central de Humanidades y Ciencias Sociales tienen más de 25.000 ejemplares, y eso que los alemanes durante su invasión en la II GM quemaron otros 20.000. Libros Elzeviers pequeñitos, ediciones del Quijote, de la Guerra de las Galias… En la Biblioteca Pública tienen cuentos ilustrados antiguos muy bonitos también y una colección de exlibris fantástica.
También me ha gustado mucho el Palacio de los pOznanski, una familia judía que creó un imperio de fábricas textiles. Hoy sus fábricas son un complejo cultural y comercial (tiendas, cines, museos, restaurantes) llamado Manufaktura. Y su palacio el museo de la ciudad de Lodz, con unos salones impresionantes, llenos de esculturas, pinturas, murales, muebles estilo secesión, art noveau… Cada habitacion esta dedicada a un episodio de la vida de la ciudad, normalmente a un personaje famoso de Lodz. Hay varias dedicadas a Rubinstein con cosas suyas personales, fotos, premios... preciosas. Tambien otra dedicada a Reymont, Tuwin y aotros escritores. Me ha gustado. Estoy intentando encontrar alguno de los títulos de Reymont para leerlos, especialmente “los campesinos” pero veo que están agotados, a ver si encuentro alguna edición en librerías de v iejo. Lo mismo con algún poema de Tuwin. Una obra de Reymont, “La tierra prometida ha sido llevada acine por Andrej Wadja.

ienen un museo del cine, que se encuentra en un parque muy bonito, muy cerca de un jardín botánico lleno de especies exóticas. El museo está dedicado casi en su totalidad a la figura de Pola Negri, a la que dedicaré un post la semana que viene.Tambien he visitado dos cementerios: el cementerio antiguo, dividido en tres partes: el catolico, el ortodoxo y el evangelista, aunque son similares en cositas que les ponen a los muertos (bancos para charlar con ellos supongo, velas, flores...), algunos son grandes monumentos, los hay de estilo secesion muy bonitos. Y el museo judio, muy bonito también, el más grande de Europa, casi todo abandonado, perdidas las tumbas entre un inmenso bosque…
También dedicaré un post especial a “Correspondence des arts”, grupo artístico formado en años 1980 y actualmente compuesto por Jadwiga and Janusz Tryzno . Realizan hermosísimos libros de artista en una preciosa casa en el campo, que formaba parte de las posesiones de la familia Grohman (otra familia judía con numerosas fábricas textiles). Jadwiga nos enseñó algunos de los libros de su colección y las instalaciones, con todas las máquinas antiguas para realizarlos, una pasada, os lo aseguro.

Una receta para abrir el apetito:
"ENSALADA CAMPESINA POLACA- Lechuga de la dura y crujiente, verde, en trozos mas bien grandes- Pepino en medias rodajitas- cebolla fuerte en aros- pan tostado cortado en taquitos (si es de bollo seguro que mas rico)- taquitos de jamon frito o tostado (podriamos sustituirlo por torreznos de tocino)- salsa de yogur- bastante eneldo fresco,
Podría contar muchísimas cosas más, pero lo haré según se me vayan ocurriendo, y además espero realizar alguna obra a partir de mis recuerdos…

EXPOSICIÓN EN GIRONA

2008-06-18T15:45:00.005+07:00

El sábado inauguramos (Grupo RAVAR) exposición en Girona. Obra gràfica Del 21 de junio al 21 de setiembre del 2008 Inauguración: sábado, 21 de junio a las 8 de la tarde Horarios de la galeria: Junio, Julio y agosto: de martes a sábados de 5 a 8 de la tarde, domingos de 10 a 2 del mediodía Setiembre: sábados de 5 a 8 del la tarde, domingos de 10 a 2 del mediodía Coordinación de la exposición Eugeni Prieto.

para Polonia me voy

2008-06-06T18:57:00.002+07:00

Mañana me iré a Polonia (Lódz) una semana. Aunque se trata de una beca de trabajo también aprovecharé para descubrir un poco la ciudad. Me hubiese gustado ir a Cracovia pero esta vez no podrá ser.
Dejo aquí alguna estampa del cuento da burriña Margarita, que me está absorviendo la porción de tiempo que dedico a la creación. Espero poder acabarlo el mes que viene.

"Auga crebada"

2008-05-08T15:56:00.004+07:00

Fotografía Maribel Longueira

O pasado martes, na Galería Sargadelos da Coruña tivo lugar un fermosísimo recital de poesía de Chisco (Francisco X. Fernández Naval). A calidez da súa voz e a beleza dos seus poemas … As palabras, vértense, azuis no sangue e, líquidas, salgadas, mariñas, case silandeiras, deixanse levar polo fluir dos versos. Se para o tempo e a súa memoria, de auga, enche o espazo.
Chisco leeu parte dalgúns dos seus poemarios, introducíndonos neles con anécdotas e lembranzas, trazando un delicado discurrir pola súa obra. O título “Auga crebada” facía referencia a esa presenza da auga na súa vida, na súa memoria e nos seus versos.
Comezou con poemas de xuventude, publicados en 1980, “A fonte abagañada” , despois “Pabellón habitado”, “Días e Cera”, “Mar de Lira” e culminou coa súa última obra poética: “Miño” (2007), agasallada co XXIII Premio de Poesía Cidade de Ourense, do que comezou lendo “Estirpe I”:

“Souben de ti
na aira das cerdeiras,
no voo nupcial do merlo
que debullaba vermes
no limiar do río.

Vinte vir, alento,
vida que agroma, niño, migraña,
intuición da luz, serodia axitación
dun medo escuro rabuñando no tempo …”

Despois, tras outros fermosos poemas, leeu “Alzheimer” , un poema difícil, duro e tenro, que ao marxe da marabilla de todo o poemario, el só o converte nunha obra especial e única.

Gracias Chisco por rematar así unha tarde de primavera.

visita ao taller de Nacho Baamonde

2008-04-29T15:51:00.005+07:00

A semana pasada estiven no taller de Nacho Baamonde, na rúa da Torre en Coruña. Moi chulo, moita luz para traballar, unhas prensas fermosísimas, libros moi interesantes, especialmente os que trouxo de Berlín sobre a obra de Emil Nolde e, o mellor de todo, claro, a súa obra. Tiven a sorte de facer un intercambio de obra con él así que me agasallou con dúas estampas do seu "Bestiario", unha maravilla de xilografías. Costoume moito elexilas entre as 8 que tiña, pero finalmente elexín unha serea e un centauro. Na foto podedes ver un pouco do taller e destas "bestiais" xilografías.

foto de Xacobe Meléndrez

un conto de princesas

2008-04-11T23:35:00.004+07:00

A princesa de Malampur

Hai moito tempo había un fermoso castelo, que se erguía na cima máis alta dun país xa olvidado, Malampur. Tiña altas torres brancas con ventanas douradas. Amplos corredores, lámpadas de araña, chan de mármore branco e paredes de veludo. O tempo no castelo era máxico, coma un mar calmo, coma o sol, coma unha estrela, coma unha volvoreta de pintégas negras, como o soar da nada, como o olor da chuvia, como o xirar da terra, como o constante fluir da fonte.
Alma ten os ollos negros, da cor da escuridade, o cabelo cobrizo e os beizos... rosa pálido, ¿acaso non é esa a cor das princesas de tódolos contos?
A súa pel é moi branca, case transparente e cando o sol esvara polo seu corpo deixalle unha ringleira de estrelas da mesma cor da terra.
Vive nun fermoso castelo, que se ergue na cima máis alta dun país olvidado, Malampur. Entre as paredes do seu cuarto péchanse unha chea de soños, que se enredan entre os seus vestidos, zapatos, xoguetes e contos.
Alma ten a mirada triste, o iris apagado, os ollos negros, da cor da escuridade.
Amaro ten os ollos azúis, da cor do ceo, o cabelo negro e os beizos... vermellos coma o sangue, ¿acaso non é esa a cor dos príncipes de tódolos contos?
A súa pel é escura, case da cor da noite e cando o sol esvara polo seu corpo déixalle unha ringleira de estrelas da mesma cor do ámbar.
Vive nunha pequena casa ao pé da cima máis alta dun país olvidado, Malampur. Entre as paredes do seu cuarto péchanse unha chea de soños, que se enredan entre o ar, os seus zapatos vellos, cancións e doces bicos.
Amaro ten a mirada viva, o iris brilante, os ollos azúis, da cor do ceo.
Alma peitea os seus cabelos cun peine de ouro, e cada día, achégase á fonte cos seus pés descalzos. Deixa caer un cento de bágoas que se misturan coas augas frías que baixan da montaña. Alí espera o solpor, despois se agocha tras un vello carballo e ve coma un neno de pel escura, case da cor da noite e cos ollos azúis coma o ceu, o cabelo negro e os beizos vermellos, achega as máns para beber un pouco desa auga fresca que baixa da montaña e deixa caer un sorriso.
Amaro peitea os seus cabelos coas máns, traballa todo o día, pero cando chega o solpor deixa correr o tempo na fonte e escoita moi quedo o murmurio dun pranto afogado, como se o vello carballo tivese medo da soidade, coma se no vento chegase o doce lamento dalgunha moza de ollos negros, da cor da escuridade, de mirada tristeira e de iris apagado.

Pasan os anos. O cabelo de Alma medra, medra tanto que cando camiña cara á fonte deixa unha alfombra entre o vermello e o dourado. E cando se agocha tralo carballo o cobrizo dos seis cabelos quenta a auga fresca que baixa da montaña.
O cabelo de Amaro tamén medra cos anos, medra tanto que cando camiña cara a fonte parece que a noite caese de golpe sobre o camiño, envolvendo as pedras. E o silencio abraza o doce lamento con moita máis forza. As súas máns, agora de dedos longos, sinten a nova calidez da auga.
Alma vive nun fermoso castelo, que se ergue na cima máis alta dun país olvidado, Malampur. Entre as paredes do seu cuarto péchanse unha chea de soños, que se enredan entre os seus vestidos, zapatos, soidades e abecedarios.
Alma ten a mirada triste, o iris apagado, os ollos negros, da cor da escuridade.
Amaro vive nunha pequena casa ao pé da cima máis alta dun país olvidado, Malampur. Entre as paredes do seu cuarto péchanse unha chea de soños, que se enredan entre o ar, os seus zapatos vellos, lembranzas de doces bicos e terra mollada.
Amaro ten a mirada viva, o iris brilante, os ollos azúis, da cor do ceo.
Malampur medra, cada vez son máis as casas do pé da cima máis alta. O vello castelo aínda segue alá arriba habitado pola súa princesa que vive presa nunha torre. Algúns dín que a viron sair cara á fonte arrastrando a súa longa cabeleira. Tamén hai quen afirma que alá, na fonte atrae cos seus cantos aos mozos da cidade e cando queren ver o seu rostro desaparecen tralas augas, que agora son máis quentes. Unha vez un home contou no pobo que se achegou a beber á fonte e alá veu unha moza de cabelos entre o vermello e o dourado, derramando bágoas nas augas. Cando lle preguntou pola súa pena faloulle dunha gaiola de ouro, dun paxaro preso e do lento aloumiñar do tempo.

Nas casas do pé da cima máis alta as xentes mudan, morren os máis vellos e nacen novos rapaces que enchen o ar de risos. Hai quen marchou lonxe, buscando fortuna e deixou no seu cuarto os soños de neno e os zapatos vellos. Alá vai, sen bicos, arrastrando os seus pés pola terra mollada. Un recordo dourado bate lene nos seus ollos, e a epiderme erízase co ondear das augas mariñas. Xa o barco se perde tralas pálpebras da noite e o vento tañe nas cordas do océano un adagio albar. As ondas constrúen fiestras e nos líquidos cristais, o seu alento.

Alma vive nun fermoso castelo, que se ergue na cima máis alta dun país olvidado, Malampur. Entre as paredes do seu cuarto péchanse unha chea de soños, que se enredan entre as súas penas brancas.
Alma ten a mirada triste, o iris apagado, os ollos negros, da cor da escuridade.
Amaro deixou a súa pequena casa ao pé da cima máis alta dun país olvidado, Malampur. Entre as paredes do seu cuarto péchanse unha chea de soños, embalados dun barco de velas brancas .
Amaro ten a mirada viva, o iris brilante, os ollos azúis, da cor do ceo.

Hai moito tempo había un fermoso castelo, que se erguía na cima máis alta dun país xa olvidado, Malampur. Tiña altas torres con ventanas nacaradas, gaiolas douradas que arañaban o ceu, rodeadas nos días máis azúis por centos de miñatos negros. Amplos corredores, lámpadas de araña, chan de mármore branco e paredes de veludo. O tempo no castelo era máxico, coma un mar calmo, coma o sol, coma unha estrela, coma unha volvoreta de píntegas negras, como o soar da nada, como o olor da chuvia, como o xirar da terra, como o constante fluir da fonte. Hai moito tempo vivía unha princesa triste, unha princesa que non quería ser princesa, unha princesa que cada día choraba bágoas de vento, unha princesa que cada día, na fonte, regalaba o seu alento.

A miña estancia en Vila Nova da Cerveira

2008-03-25T18:02:00.019+07:00

Tercia Marques e Daniela Steele

A pasada semana estiven co noso grupo de gravado Ravar na casa do Artista de Vila Nova da Cerveira. É un lugar maravilloso, preto do pobo e pegadiño á vía do tren. A casa é amplia, diáfana, con moitísima luz porque apenas ten muros, é casi todo ventanal. É un espacio aberto á paisaxe.

Todas as noites ceábamos frente á vía e antes de deitarnos podíamos ver o paso fugaz do "convoio de ferro" que deixaba unha estela cálida e luminosa. Como decía Tercia, parecía que estivéramos no cinema.

foto de Xacobe Meléndrez

Cheguei o lúns con Sindo Cerviño e despois de dar un paseo polo pobo chegou Manoel Bonabal, os tres tomamos á casa ao asalto... e alí estaba Tercia, artista de Salvador de Bahía coa que comapartimos muy buenos momentos, charlando, riendo, intercambiando experiencias.

Ao día seguinte chegaron Juan Ondategui e Katús Otero, o grupo empezaba a completarse. O traballo foi tomando forma, o "Bicho" nacía e os seus membros se definían. Un pé, coma un laberinto, enredábase nas miñas máns. Comaprtíamos dous amplios talleres con todo aquelo que precisábamos para gravar, estampar... A casa tiña fermosos rincóns nos que tentábamos buscar un pouco de intimidade ás veces para enchernos do ar de Vila Nova, do silvido do tren e da calidez dalgunha raiola de sol que ás veces quentaba o rostro e o corpo, case xeado polo vento do norte.

O mércores chegou Carmen Cierto, e o xoves no tren da mañán saímos todos para Porto, dúas horas e media dun viaxe precioso polo norte de Portugal. Facía tempo que non viaxaba en tren, nun tren de velocidade lenta (podemos dicir así para comparalo con esa ave veloz que vai destrozar a Fraga de Cecebre). Unha viaxe tranquila, sen presas, disfrutando da paisaxe, de todas as súas cores, das casas portuguesas coas fachadas de lindos azulexos. Paseamos por Porto, polas súas rúas estreitas, pola Ribeira, vendo coma o sol douraba as casas da outra beira, de Gaia, a ponte, a lúa cheia ao atardecer, as fermosas librarías... Coñecimos a Renata Carneiro, Ceu Costa, Carla Marques, Miriam Rodrigues e Mami Higuchi, algunhas das compoñentes do grupo de gravado Matriz e coas que iniciamos unha amizade e colaboración artística. Estivemos no seu taller, vimos obras deles, fermosísimos gravados, invitáronnos a un rico té en tazas con debuxos de Renata... Un placer.

O venres traballo de novo, ademáis do pé do Bicho traballei moito no conto de "Margarita" que espero rematar pronto. Viñeron Henrique Silva e Margarida Leao para sacrnos unhas fotos e charlar un pouco con nós. Despois chegaron Xacobe, Violeta e Begoña, xa case estábamos al completo, só faltaba María, a compañeira de Manoel á que votamos en falla.

O sábado de novo traballo e pola tarde inauguración da exposición "One man show" de Daniela Steele, Xurxo Oro Claro e Sobral Centeno no Fórum Cultural de Cerveira. No forum da man de Álvaro Queirós poidemos ver as obras que teñen no Museo e a aula de composición dixital. Despois da exposición disfrutamos dunha estupenda cea de arroz con pato e queixo ao fono e unhas riquísimas tartas, unha delas cunha reproducción dunha obra de Jaime Isidoro para homenaxealo polo seu 84 aniversario, compartir con todos os noso anfitrións risas e bós momentos. Gracias Henrique Silva, Margarida Leão, Alvaro Queirós, Augusto Canedo e Jaime Isidoro por tan boa acollida.

fotos de Xacobe Meléndrez

íntimo

2008-03-06T17:03:00.003+07:00

O poema da entrada anterior forma parte dun libro de artista que estou preparando: "íntimo". Aquí algunhas estampas e a encadernación. As estampas están realizadas en augaforte e augatinta e estampadas sobre papel xaponés.

ÍNTIMO

2008-02-26T15:43:00.002+07:00

Íntimo

No borde,
na línea efímera de mí mesma,
no doce límite da pel,
a vertixe da escuridade
se abre á semente negra
da matriz intermitente.

Na beira
da sensual atmósfera da mirada insomne,
cruza veloz
o espello do desexo,
longo bramido enchido
cos pétalos da memoria.

HOXE INAUGURACIÓN: 5 LÚAS PARA UN CHACMOOL

2008-02-01T17:47:00.000+07:00

Xa están colgadas as obras. Levou o seu tempo porque a parede do local é de pedra e polo tanto ten moitas irregularidades, pero finalmente... ahí está. Hoxe ás 20.30 poderei inaugurala con todos/as os que me queirades acompañar, xa sabedes, no Bar Fusion (Tortoni), no Cartón pequeno da Coruña.
Aquí vai unha pequena mostra.

CINCO LÚAS PARA UN CHACMOOL

Recibes no teu corpo sagrado un corazón,
víscera latexante, quente,
coas súas canles de sangue e os seus espazos lenes.
Un corazón que noutro tempo foi teu
e que agora pecha entre as súas pólas
a lingua azul dun paxaro de coral.

A lúa, confidente, murmuria:
coidado, o sol achégase!.

A túa alma, cautiva nun ave de lume,
aprisiónase entre as rúas dunha cidade allea.
Axítase o ceo, brúa o vento nómada.
Alerta, o teu iris convexo dobra a ollada do silencio.
Un punto vermello, vibrante, vixía a noite.

Es cometa, astro, ar
e a luz esvara entre as túas máns.

A noite racha o alento da túa boca pétrea
e coas súas ás douradas fecunda a lúa calada.
Xa resoan os pasos lentos de Ártemis
cabalgando sobre o ruxir do mar.
Insiste a lúa no seu vaticinio,
máis ti, Chacmol, non temes a morte.
Voa xa o paxaro á súa sorte e,
ao lonxe escóitase o son de cinco balas de prata.

Ártemis, Artume, Ixchel “a branca”
ceiba unha frecha que se adentra suave no corazón do paxaro.
Aquel día a lúa, coma unha nube branca,
tiña o ventre cheo de espiñas, escamas e dentes.
Volcou o seu riso
e choveron peixes, que cubriron de prata a deusa alada.

O xigante do sol xace
e xa a sua alma externada durme no paxaro insomne.

Renace o xaguar,
corpo mutante,
e a súa cola é agora
ráfaga de luz lonxana,
ondeando sobre as ás níveas do océano.

2007/2008. Xilografía, carborundum e papier chiné. Papel feito a mán.

NOVA EXPOSICIÓN: 5 lúas para un Chacmool

2008-01-24T19:39:00.001+07:00

O día 1 de febreiro ás 20.30 inauguro no Bar Fusion (Cantón pequeno) da Coruña unha nova exposición na que esta vez o protagonista será un Chacmool, a súa alma de paxaro e a lúa branca, deusa da fertilidade e creadora de soños.
Polas paredes do Fusion colgarán así paxaros, gaiolas, deusas, augas e Chacmooles hieráticos.

Art Natura en Palexco

2008-01-22T16:40:00.000+07:00

Este xoves inaugúrase en Palexco (A Coruña) ás 20 h a exposición itinerante Art Natura, promovida por adega e na que participamos Xacobe e máis eu, cada un cunha obra. Poderá visitarse ata o 14 de febreiro. Creo que a miña xa a colguei nalgunha ocasión pero por se acaso aquí vai.

“ART NATURA” é unha mostra itinerante por todo o territorio de Galiza en defensa da Rede Natura galega e en defensa do noso Patrimonio Natural. A Coruña é a quinta localización na que se expón “Art Natura” tras Compostela, O Carballiño, Lugo e Oroso e en 2008 ten pensado recalar na súa viaxe en Pontevedra, Ferrol, Carballo, Melide e Cabanas.

Mis pies como pájaros

2008-01-04T19:27:00.000+07:00

nadador

2008-01-04T17:19:00.000+07:00

Hace tiempo que no cuelgo nada..., pero ello no quiere decir que no esté trabajando. Tengo varias obras nuevas, además de la serie de Chacmool, de la que ya he estampado gran parte, aquí dejo un detalle de un grabado al azufre, aguafuerte y aguatinta en una plancha de 100x40 cm, con una estampa de 100x55 cm. Sólo es un detalle.

exposición de Ravar "Puertas"

2007-12-13T17:58:00.000+07:00

El pasado martes inauguramos en la Casa de Galicia en Madrid la exposición "Puertas", proyecto expositivo de Ravar y Xacobe a partir de una performance que hicimos en abril en Baldaio. Estas son las obras que llevé además de mi parte en los 4 murales. Podeis ver más fotos en mi web. las fotos son todas de Xacobe.

Aquí Carmen y yo montando uno de los murales.

Pétalos para un Chac-mool

2007-11-23T14:55:00.000+07:00

Aínda en fase de creación. Planchas e ensaios. Xilografía e carborundum. Papel feito a mán e acuarela carmín.

primeros versos

2007-11-13T15:38:00.000+07:00

La noche estaba fría, el calor del fuego se filtraba con suavidad bajo la piel, atravesando la epidermis y los músculos hasta alcanzar sus huesecitos. Violeta estaba sentada ante un plato de judías con patatas. Me pidió un vaso de agua, uno más, llevaba toda la tarde bebiendo. Me miró y me dijo:
"¿Sabes para qué bebo agua?
Para que haya un río
¿Sabes para qué como pan?
Para que haya patos
¿Sabes para qué como judías?
Para que haya hierba
¿Sabes para qué como patatas?
Para que haya rocas
¿Sabes para qué como verdura
Para que haya ranas
¿Sabes para qué como espaguetis?
Para que haya flores
¿Sabes para qué como de todo?
Para que haya peces.

No sé si será amor de madre, pero me encantó. Así que le dí un beso y le dije, ¿sabes que eres una poeta?.

paisaxes soñados

2007-10-25T14:26:00.000+07:00

monotipias 5x5 cm.

Caetano Veloso

2007-10-24T19:27:00.000+07:00

Ayer actuó Caetano Veloso en A Coruña. Fue un concierto impresionante, en el que Caetano cantó canciones de su nuevo disco Cê y otras de su repertorio más clásico. Acompañado de Pedro Sá (guitarra), Ricardo Dias Gomes (bajo) y Marcelo Callado (batería) pudimos ver su lado más rockero, aunque tambien disfrutamos de canciones como O Leaozinho, otras de su disco Livro... También pudimos recordar su concierto de hace 20 años en esta misma ciudad a través de sus bellas palabras y algún temas que volvió a tocar y cantar en esta ocasión. Las ovaciones del público obtuvieron una cálida respuesta y no se cansó de bajar del escenario para saludarnos. Más de dos horas sin parar. Gracias Caetano y que se repita pronto.
Para los que no habeis podido ir aquí os dejo un pequeño bocado.

Yggdrasil

2007-10-18T15:56:00.000+07:00

Yggdrasil es un árbol sagrado, el principio y el fin del universo, como tal aparece en la mitología éscandinava y en la celta. En él está Odin (barba blanca) y las walkirias... Aquí está el comienzo de un grabado sobre este mito. La técnica utilizada es punzón eléctrico sobre metacrilato y carborundum. Dos planchas.

Sereas

2007-10-15T16:59:00.000+07:00

Monotipos 10x5 cm + acuarela

mis pies

2007-10-03T18:38:00.000+07:00

Mis pies en Ría Barrosa.

Só

2007-08-31T14:48:00.001+07:00

Hoxe espertei cunha sensación de incomodidade, sentía as sabas húmedas e o meu corpo estaba mollado. Non lembraba a noite anterior, non sabía en qué momento me deitara, só me viña á mente un paseo polo bosque cando o solpor. Despois… todo estaba branco.
A miña vista percorre a parede baleira e sinto que nela existe continuidade co tempo que precede ao meu sono. Onte á tarde a auga caía con tanta forza que o corpo case se licuaba e se verquía entre a terra. As raiolas facían que aquelas gotas de mín que non chegaban ao chan se volatizasen entre as nubes.
Na beira da mesiña de noite unha flor case que murcha esmorece. Tal vez o meu ser, filtrado nas tebras, chegou aquí nela.
Antes de abrir os ollos sinto un cheiro a almizcle, óxidos, sulfatos e cromatos. As pálpebras pesan e teño que facer un grande esforzo para erguelas. Entón vexo que algo se move rápido aos pés da cama. É branco, longo e no seu desprazamento deixa unha estela de cores. Ten os ollos tristes, a boca moura, a lingua afiada, e das súas orellas nascen pequenas poliñas que aloumiñan o seu pescozo. Das patas dianteiras saenlle ás. Tratáse dun ser asexuado, un bicho de terra e ar.
Ao ver que teño os ollos abertos fuxe e agóchase tras do sofá da sa. Podo velo dende a cama, na súa cola latexa puntiño vermello. Ten medo, ¿de que, de quen?. Unha parte do seu corpo podería derrotar á outra, non é difícil. Na súa cabeza loitan o poder e o pracer.
Baixo da cama paseniño, tento non facer ruído, non quero que se espante. Sinto desexos de acariñalo, Miro as miñas máns grandes, toscas e movo os dedos pola miña pel. Está áspera de adentrarme nas entrañas da terra. A dureza das unllas podería ferilo. Levanto a vista ao espello e vexo as pegadas do tempo, os ollos cansos, a faciana arada e o cabelo branco. Agora teño medo, sinto o temor dos marxinais, do pai que tras moitos anos sen ver ao fillo desconfía da súa aperta, a covardía diante dun posible rechazo.
Vístome en silencio, camiño descalzo polo piso e abro a porta con moito coidado. Baixo as escadas e xa na rúa os meus pes tecen de novo o tempo.

Mi taller

2007-08-06T15:09:00.001+07:00

Algunas cosillas de serigrafía

2007-07-20T14:34:00.000+07:00

La técnica utilizada en estas obras no es serigrafía tradicional, sino una combinación de ésta y pintura al óleo, cera, pigmentos en polvo... Se trata de un método que utiliza habitualmente Denis O´Neil director del Hand Print Workshop International (Washington).

Exposicións no CIEC

2007-07-04T17:15:00.000+07:00

Estos días teño un pouco abandonado o blog, xa o sei... é que teño quince días a tope cun curso de novas técnicas serigráficas que estou facendo no CIEC (Betanzos, A Coruña). Pronto podereis ver algunha das obras.
Hoxe no CIEc inaugúrase unha exposición de gravados de Le Corbusier: "Le poème de l'angle droit" que se poderá visitar durante os meses de xullo e agosto. Coincidindo co 10º aniversario do CIEc inaugúrase tamén unha colectiva na que participo con dúas obras e na que tamén participarán Carmen Cierto, Sindo Cerviño, Emilio Celeiro, Ali Ali... Tamén subirei algunha foto esta semana.

augaforte e augatinta

2007-06-11T20:05:00.000+07:00

mancha: 5x3 cm

Aire

2007-06-04T23:33:00.001+07:00

Presentación do noso CALENDARIO 2007

2007-05-29T22:35:00.001+07:00

A miña estampa: "Outubro"

WEB DO CALENDARIO

El ulls dels arbres

2007-05-23T20:38:00.000+07:00

Mi participación en el proyecto de arte correo "Intercultural 3: Els uls dels arbres". Exposición de las obras en la Sala d'exposicions de Ruralcaixa en Alcalà de Xivert (Castellón) del 4 al 8 de junio de 2007.

Ártemis

2007-05-21T20:54:00.000+07:00

De Roma me he traído pies cansados y polvorientos, los ojos llenos, alas doradas, una parte de su

esencia y muchas ideas. Dos esculturas de Diana efesina, la Ártemis griega, cazadora y símbolo

de la fertilidad. La primera se encuentra aen el Palatino y la segunda en el Museo Capitolino (sala dei trionfi):

Roma

2007-05-11T23:42:00.000+07:00

El lunes me voy a Roma cuatro días a dejarme llevar ..., colarme por las rendijas de sus piedras y mármoles, empaparme en sus fuentes y que la brisa me arrastre por sus calles. A la vuelta continuaré.

As tres ausencias

2007-05-04T23:35:00.001+07:00

Despois do incendio Kapalakia quedou durmida baixo unha morea de cinzas. Só o vento deixaba ver as cicatrices da terra, só o seu alento barría o manto dos longos dedos queimados.
Liberia gardou nunha caixiña de prata as bágoas das sereas, nunha caixiñas de ouro os corazóns que aínda latían e nunha caixiña de nácar os risos e as palabras.

Liberia, coma cada mañá,
abre os ollos e vota unha ollada pola fiestra.
Todo está branco.
Liñas grises apenas imperceptibles fíltranse entre a neve,
navíos de doces soños.
ecos baleiros.

Kapalakia durme,
a montaña vixía baixo as pálpebras pechadas,
a lúa fúndese coas súas ladeiras.

Liberia, coma cada mañá,
desenvolve o seu corpo,
desentumece os ósos,
estira as súas ás e achégase ao día.
O sol comeza a verterse entre a neve,
as raiolas feren a súa pel branca.

Durante anos, Liberia retivo nunca vitrina vermella as tres ausencias insomnes. Hoxe, cos pes descalzos e pasos cortos e cansos alonga os brazos e coas súas máns trémulas, aínda enredadas no pasado, abre as caixiñas.

Kapalakia esperta.
Centos de fiestras ábrense cun son lixeiro.
A montaña vai mudando a súa cor.

Liberia observa o contínuo mudar
do branco ao amarelo,
do amarelo ao verde pálido,
do verde pálido ao azúl,
do azúl ao violeta,
do violeta ao vermello,
do vermello ao laranxa,
do laranxa ao amarelo…

Achégase á arpa
e deixa caer os dedos con suavidade sobre cada corda.
A música cabalga sobre as ondas do vento.

Kapalakia vístese de festa
e, entre sedas e lentexuelas,
baila a danza dos trompicotes,
lanza un pé ao ar e brinca co outro,
extende as máns sobre a cabeza
e peta palmas de pedra .

Liberia pecha os ollos, os seus beizos tépedos liberan píntelgas, saltóns e abeliñas, un río de néboa, toxos e queiroas, sapos enfeitados e rás cantareiras, segredos agochados nas copas das árbores, anacos de memoria espallados entre as sementes das palabras.

Caligramas

2007-05-03T23:56:00.000+07:00

Estas son las dos obras que envié al concurso de caligramas de Tui.

Texto:
Leonardo dejó de hablar el día en que un pájaro azul cruzó su espacio.

Se sentó sobre una roca y desvió su mirada hacia el horizonte.
Llenó su boca vacía de segmentos, círculos y signos.

Enlazó los segmentos y construyó un camino,

se rodeó con los círculos del pasado y

los signos sutituyeron a los verbos.

Leonardo comenzó a pensar el día en que un pájaro azul dejó su boca vacía.

2007-04-24T21:09:00.000+07:00

Prometeo I: ofrenda
acrílico sobre lenzo (60x90)

Yggdrasill
dremel sobre metacrilato (detalle)

Caos en A Cova, o sol trae raiolas de creación, busco rincóns nos que poder traballar: no campo, no faiado..., non podo estampar e tento ver o resultado final superpoñendo unhas obras ás outras.

PROXECTO INTERNACIONAL DE ARTE CORREO SEN PAPEIS

2007-04-19T23:00:00.000+07:00

Estas son as obras que enviei ao PROXECTO INTERNACIONAL DE ARTE CORREO SEN PAPEIS

da Corporación Semiótica Galega (COSEGA).

guache sobre cartón e corda fina

"A nave dos teus ollos presos"

augaforte e augatinta

"Art Natura" en Carballiño

2007-04-18T20:44:00.000+07:00

La exposición Art Natura, organizada por ADEGA se puede ver desde el 18 de abril en Carballiño, en la Sala de Exposiciones del Auditorio Municipal de Carballiño.

obra que presento: "Cabo Vilán"
monotipo, augaforte e augatinta

o meu faro

2007-04-13T21:09:00.000+07:00

Onte inaugurouse a exposición de mail Art "Faros" na Fábrica de Perillo (A Coruña). A exposición é fruto da convocatoria de mail art que fixo o artista Miguel Melero (Culleredo, A Coruña) e consta dunhas 90 obras. Particpei nela e tamén o fixo, entre outros Manoel Bonabal, además do propio Miguel. Aquí está unha imaxe da miña obra. Podedes ver máis no post que puxen no noso blog de Ravar.

óleo

2007-04-11T21:18:00.000+07:00

seguimos con el mar...

2007-04-10T21:13:00.000+07:00

monotipos 5x5 cm

monotipo

2007-03-28T02:02:00.000+07:00

otro de mis monotipos 5x5

Dos exposiciones

2007-03-24T00:15:00.000+07:00

- Sala de Exposiciones "Julio Romero de Torres" CANC (Centro Andaluz de Nueva Carteya), c/ Huelva 35 (Terrassa, Barcelona). Dentro de la muestra internacional de arte postal: "El mundo del jazz", paralela al 26º Festival de jazz Terrassa. Hata 27 de marzo. participo con una obra.
- Biblioteca de Tui (Pontevedra). Exposición de caligramas. Participo con dos caligramas. Hasta el 23 de abril.

monotipo

2007-03-23T02:33:00.000+07:00

estampas de dos metacrilatos y comienzo de un óleo

2007-03-20T21:23:00.000+07:00

He estampado las dos planchas de metacrilato que estaba trabajando con el dremel. Una ya está terminada, he hecho la edición; la otra es posible que todavía la trabaje un poco más. Además he comenzado este óleo, espero encontrar tiempo para terminarlo...